Nieuw leven.

Maandag was ik bij mijn lieve vriendin en stok achter de deur Ilham. Eens in de zoveel tijd, weegt ze me en dat zijn eigenlijk de officiële weegmomenten. Dat zijn de momenten die tellen.
Ik kan dus nu gewoon vertellen dat ik gewoon even ZESTIG kilo ben afgevallen.

Alhoewel gewoon?
Want vandaag, woensdag 6 juli,  ben ik precies 11 maanden aan de lijn.
Maar: ben ik nog wel aan de lijn of was ik dat alleen tijdens de eerste 39 dagen? De dagen dat ik een detox deed en het FIT1 programma er achteraan.

Ik heb jarenlang ontkend dat ik obese was, altijd gezegd dat ik goed en lekker in mijn vel zat, maar ik heb jullie al die tijd voor het lapje gehouden. Want natuurlijk voelde ik me niet tof. En als een emo eter zich niet tof voelt, gaat een emo eter snaaien. En daar wordt zo'n emo eter dan weer emo van en gaat dan nog wat eten, want je voelt je toch al knudde....

Nu is het zeer zeker niet zo, dat ik in elf maanden mijn emo stand uit gezet heb. Dat zou dan weer liegen zijn. Nee hoor ik pak nu wat anders: een stuk fruit of groente, of gewoon een glas water.
Ben ik nu "saai" geworden? Welnee joh, ik drink heus nog wel eens een wijntje, mag ook nog wel eens een toastje met kaas. En ik neem zelfs wel eens een stukje taart op een verjaardag, maar een klein stukje en niet van alles een klein stukje, zodat je toch weer een enorm stuk hebt.

Ik ben dus niet meer aan de lijn, dat is dan duidelijk. Je kan lijnen ook niet een eeuwigheid volhouden. Dat is eenvoudigweg onmogelijk. Na elf maanden heb ik dus mijn levensstijl veranderd. Ik ben nog steeds zoekende naar wat voor mij een goede levensstijl is. Het is me inmiddels duidelijk wat ik wel en niet meer moet doen.

Ik heb inmiddels op een rijtje wat ik wel en niet moet eten en drinken. Mijn darmproblemen kwamen voort uit al die overvloedige en foute voeding. Ik weet nu wat ik kan eten en wat ik echt moet mijden. Ik gebruik weinig vet en heel weinig dierlijke melkproducten. Ik gebruik plantaardige melk. Bak met kokosolie of ghee (geklaarde boter).
Ik eet overigens wel erg lekker, ook geen groot geheim. En dat deel ik allemaal graag met jullie.

Ik moet, van mezelf, nog zeven kilo afvallen. Geen idee hoe lang ik daar over ga doen, op dit moment sta ik stil. Mijn lijf heeft een pauze ingelast. Een pauze waarin mijn lijf en geest mogen en kunnen  herstellen, weer in balans komen. Ik vind het goed, want ik heb ook geleerd om naar mezelf te luisteren.

Ik krijg veel complimenten over wat ik bereikt hebt, dat is fijn en ook bemoedigend. Maar soms krijg je een apart compliment of voer je een apart gesprek.
Afgelopen week was ik bij een vriendin, ze heeft een snoezig dochtertje. Kleine J vertelde me dat ze me zo mooi vond, dat zeggende hing ze tegen mijn knie en keek me bloedserieus aan. Ik smolt, laat dat duidelijk zijn.

Een ander en heel onverwacht compliment kwam uit de mond van iemand uit de buurt. Haar dochter had verteld dat ik zo was afgevallen. Dus moeder ging op zoek naar me, liep 's avonds een rondje om me te treffen. Ze was bijna in tranen toen ze me vertelde dat ze het zo knap vond. En ze vertelde me dat ze zich zo'n zorgen om me gemaakt had. Hoe lief is dat.

En soms heb je een gesprek waar je over na gaat denken.
Afgelopen week kwam ik iemand tegen. Ik noem haar P, want daar begint haar naam mee. P is een stoere vrouw, een doorzetter. Zo'n niet lullen, maar poetsen tiep. Heerlijk eerlijk.
We stonden even te praten en ze vroeg of ik echt grote dingen ondervonden had. Ik zei dat het allemaal kleine dingen waren. Gewoon zitten in een bioscoopstoel, gewoon even snel een trap op en af en straks met de vakantie gewoon in een vliegtuigstoel de gordel dicht kunnen doen zonder extra tussenstukje.
Toen ik 's nachts in bed lag, dacht ik terug aan dit gesprek. Ik bedacht me dat dit dingen zijn die voor veel mensen klein zijn, maar voor mij is dit allemaal nieuw. Niet iets kleins, maar echt serieus iets GROOTS!
Dus lieve P, je hebt me aan het denken gezet. Dank je wel.

Ilham vroeg me maandag of ik niet een andere voorfoto heb. Ik heb gekeken in de map van het vijftig jarig huwelijksfeest van mijn ouders. Ik heb met tranen in mijn ogen die foto's zitten bekijken. Ik had ze weggestopt, werd er oprecht verdrietig van. Dus voor de allerlaatste keer laat ik jullie een voorfoto zien. En dan stop ik met terug kijken en kijk ik vooruit. Vooruit mijn nieuwe leven in, want het leven is het waard geleefd te worden en ik ben het waard om van mijn leven te genieten!